gesprek ín mijn innerlijke familie

IF opstelling1

In deze blog beschrijf ik twee gesprekken tussen mijn innerlijke familieleden (dus ín mijzelf). Het eerste gesprek op een moment dat ik me rot voelde en moe was. Het tweede gesprek was nadat ik de stap heb gezet om zelf hulp te vragen van een Innerlijke Familie-coach. De gesprekken heb ik ingekort ivm de leesbaarheid.

Innerlijke man:                 Wat een rotdag! Alles zat tegen, zelfs het weer! De dingen die ik had gepland te doen, heb ik niet afgekregen of lukten niet.

Innerlijk meisje:               Ik kan wel janken, ik voel me zo gespannen.

Innerlijk jongetje:            Ik vind er niks aan zo, ik heb helemaal geen zin meer.

Innerlijke vrouw:              Het loopt niet lekker, is de energie er helemaal uit! Ik merk ook dat er spanning in mijn lichaam zit. Wat is er eigenlijk aan de hand? 

Innerlijk meisje:              Als papa zo moppert, voel ik me extra gespannen. Ik ben een beetje bang, misschien is hij boos op mij?

Innerlijke vrouw:             Kom maar bij mij voor een knuffel!

Innerlijke man:               Die spanning helpt mij niet om de dingen te kunnen doen die ik moet doen. Dat is niet goed, dat moet anders!

Innerlijk jongetje:            Ik wil ook iets nieuws proberen! Zullen we iets leuks gaan doen, een taart bakken, een spelletje doen ofzo?

Innerlijke vrouw:              We hebben vaker op dit punt gestaan en samen al vanalles geprobeerd om dit te veranderen, ik denk met de nodige stapjes vooruit en ook een aantal weer achteruit. We blijven in hetzelfde cirkeltje ronddraaien en komen hier zelf niet uit. Ik denk dat het zinvol is om dit met een professional te bespreken.

Innerlijke man:                 Laten we voorzichtig zijn! We kunnen ook nog even afwachten en kijken of het vanzelf beter wordt. Dat hebben we al vaker gedaan….. Ik ben gewend dit zelf op te lossen…….

Innerlijk meisje:                Ik word hier een beetje benauwd van, het voelt erg kwetsbaar. Wat als ik moet huilen? Eigenlijk geneer ik me hiervoor.  Of als ze me uitlacht of het helemaal niet snapt……….

Innerlijke man:               Het hoort niet dat je de vuile was buiten hangt…. En ik wil natuurlijk niet dom / zwak / kinderachtig overkomen……

Innerlijk jongetje:            Wat een gedoe, ik ben er klaar mee! Het is echt niet leuk meer! Ik wil dat wel eens proberen.

Innerlijke vrouw:             Ik realiseer me dat het een grote stap is en dat het niet helemaal veilig voelt voor jou, meisje. Ik zal er voor je zijn als het spannend is. We kunnen dit stapje voor stapje doen. En we zoeken iemand die voor ons allemaal oké voelt.

                                      Met jou, man, wil ik praten over deze gedachten (over de vuile was en hoe je overkomt enz) om te checken of ze realistisch zijn en passen bij ons. Ik merk dat we hier onderling niet uitkomen, we hebben hulp nodig.

Innerlijk man:                  Ik zie wat je bedoelt. Hier kan ik wel mee uit de voeten, ik zal een plan maken hoe ik dit moet aanpakken.

Innerlijk meisje:               Het voelt nog steeds best eng voor mij, maar ik wil het wel proberen als jullie me helpen en als die professional veilig voelt.

 

Na een aantal gesprekken met mijn Innerlijke Familie-coach kijk ik terug met mijn innerlijke familie:

Innerlijke vrouw:              Laten we even stilstaan bij de gesprekken met de coach en wat er is gebeurd ín deze familie. Ik heb er veel van geleerd, bijvoorbeeld hoe ik mijn innerlijke dochter kan troosten en ondersteunen als ze bang of onzeker is. Ook waar de voorzichtigheid van mijn innerlijke man vandaan komt, deze gedachten waren vroeger helpend, maar op dit moment in deze situatie blijken ze onhandig te zijn. We hebben geleerd hoe we dit samen bespreken en kunnen afstemmen. En ik heb gemerkt dat ik de ondersteuning van een andere innerlijke vrouw erg prettig vind, samen konden we een stukje verder komen in het verwerken van moeilijke emoties en bij het bewust worden van onze patronen. Dit waren lastige processen, het was me niet gelukt zonder haar hulp.

Innerlijke man:                 Dat klopt, het was verhelderend maar soms ook moeilijk. De woorden vinden én uitspreken voor wat ik denk en vind was soms echt ongemakkelijk. En ik begrijp nu beter waarom ik dacht dat ik bijvoorbeeld de vieze was niet buiten mag hangen, maar ook dat dat het helpt als iemand met je mee kan denken, dan kom je tot nieuwe inzichten. Maar het was soms wel hard werken!

Innerlijk meisje:              Ik voelde me best snel op m’n gemak bij haar, al was ik soms gespannen omdat ik sommige vragen spannend vond. Ze gaf me het gevoel dat ze echt luisterde naar wat we zeiden. Ik voel niet zo onzeker meer.

Innerlijk jongetje:            Ik vind het erg leuk dat mijn innerlijke vader wat minder vaak ‘voorzichtig!’ roept! Het voelt of ik wat meer ruimte heb gekregen, bijvoorbeeld om dingen uit te proberen of gewoon lol te hebben.

Innerlijke vrouw:            We zijn weer wat verder gekomen in ons ontwikkelingsproces, ik blijf hier bewust mee bezig, ik vind dit erg waardevol. Zullen we samen verder onderzoeken hoe we dit vorm kunnen geven in ons dagelijks leven?